De naam van je vader
We hebben ons drukker gemaakt dan nodig was over het papierwerk dat we moeten regelen voor de invoer van onze inboedel. We gaan in de loop van de ochtend naar het lokale politiebureau voor het certificeren van de twee verklaringen die Ton heeft ondertekend. De dame achter de balie handelt de procedure zelf af. Dankzij de prachtige Griekse volzin die ik van Kostas heb meegekregen is er geen twijfel wat we nodig hebben. Tot onze verbazing staan we 8 minuten later en 30 eurocent armer weer buiten met de gestempelde en bezegelde documenten. Bij het bestuderen hiervan ontdekken we dat de vader van Ton ook niet onvermeld is gebleven. Op het papier staat vermeld: Herman Anton tou Hendrikus. Ofwel zoon van Hendrikus. Hier wordt standaard gevraagd naar de naam van je vader. Later die middag ontstaat er bij Ester en Kostas thuis een discussie over de vraag wat er gebeurd als je niet weet wie je vader is. Volgens Kostas levert dat geen enkel probleem op, maar hoe het wordt opgelost weet hij ook niet. Bestudering van het oude en nieuwe paspoort van zoon Youri levert nieuwe informatie op. In het eerste staat wel dat Kostas de vader is van Youri, in het laatste niet meer. Zal de vraag wie je vader is dan op een gegeven moment van alle documenten verdwijnen?
To fagitó
Tegen de verwachting in zijn we keurig op tijd terug voor het middagmaal. We hebben de papieren afgeleverd bij de verhuizer in het zuiden van de stad. Op de heenweg zijn we door de stad heen gereden, op de terugweg hebben we de snelweg gepakt. Heen bijna een uur en bloedheet, terug in 20 minuten. Je betaalt 2,70 euro aan tol, maar het bespaart een boel benzine en tijd. Ester zet kip cordon bleu, boontjes en gebakken aardappels op tafel. Onze spullen komen op 2 juli aan, worden door de verhuizer ingeklaard en op 6 of 7 juli bij ons afgeleverd. De druk is weer even van de ketel.
