Laurien bracht afgelopen een bliksembezoek aan Nederland. Wat valt op als je een maand of zes weg bent geweest?
De
dag dat ik arriveer is het weer Hollandser dan Hollands. Het waait, het
is grijs en het giet. Het vliegtuig heeft vertraging, de trein naar
Goes ook, ik mis de bus. Daar sta je dan in de stromende regen te
wachten op de taxi die je moeder voor je gebeld heeft. Geen taxi. Ik
snak stante pede naar de Atheense zon en de stralend gele taxi’s.
Gelukkig hebben mijn ouders geweldige buren. Bij gebrek aan taxi’s
haalt de buurman mij af. Halverwege zijn boodschappenlijstje heeft hij
zijn spullen afgerekend en is meteen naar het station gereden. Zo goed
als droog en alsnog opgewekt arriveer ik bij mijn ouders.
Seniorenmobieltje
Mijn
ouders zijn toe aan een nieuw mobieltje. We worden in de telefoonwinkel
keurig verwezen naar de concurrent aan de overkant. Die verkoopt
inderdaad een model dat inspeelt op de wensen van bellers op leeftijd.
De verkoopster is blijkbaar niet gewend aan die klantenkring en gaat mij
uitleggen hoe mevrouw hem kan gebruiken. Mijn moeder kan dan wel senior
zijn, van dat soort gedrag is ze niet gediend. “Wilt u tegen mij
praten, alstublieft. Ik moet die mobiel gaan gebruiken.”
Thuisgekomen
voorzie ik het telefoonboek van een aantal nummers en leg Ma uit hoe ze
kan sms-en. Dan wordt het tijd om de voicemail in te spreken. De ‘dame
van de voicemail’ verzoekt mijn moeder een
persoonlijke boodschap in te spreken en af te sluiten met het hekje.
Nu, persoonlijker kan het niet. Als ik mijn moeder bel en ze neemt niet
op, hoor ik: “Anja van den Hoven, afsluiten met ’t hekje.”
En nee, ik heb natuurlijk géén idee hoe een nieuwe boodschap in te spreken.
Dicht is open
Maandagmiddag,
De Pijp. Voor mijn rijtje Amsterdamse afspraken heb ik even tijd om de
nodige kruiden te halen. Omdat ik weet dat mijn ‘eigen’ toko dicht is
op maandagmiddag, stiefel ik Toko Ramee binnen op het Picopleintje. Op
zijn “we zijn dicht mevrouw” kijk ik de winkeleigenaar waarschijnlijk
zo beteuterd aan, dat hij meteen vraagt waar hij me mee van dienst kan
zijn. Ik leg hem uit dat ik veel kan krijgen in Athene, maar nog geen
winkeltje ontdekt heb waar ik laos en djinten kan kopen. Vijf minuten
en een praatje verder over de voordelen van wonen aan de Middellandse
Zee, stap ik met mijn kruiden weer naar buiten. De Ferdinand Bol ligt
voor het eerst sinds jaren weer dicht. Dicht is open. Ik was vergeten
hoe breed de straat is.
De dwaasheid van de democratie
Als
je in Griekenland de verkiezingen wint, krijg je als partij de
meerderheid in het parlement en vorm je de regering. Óók als je niet de
meerderheid van de stemmen hebt behaald. Als je gewend bent aan het
Nederlandse coalitiemodel, moet je wel even wennen aan deze invulling
van de stembusuitslag. Als je echter het Nederlandse getob ziet om een
nieuwe regering te vormen, heeft het zo zijn voordelen. Dan zijn er
misschien wat meer mensen die vóór de partij stemmen waar ze voor staan
en niet omdat ze tegen een andere partij zijn.
Nu
is de SP al afgevallen, zijn er binnen de PvdA voorstanders van een
hagelslagcoalitie van PvdA, GL, SP, D66, Christenunie en de PvdD – zes
partijen, dat kan ik hier toch echt niet uitleggen -, en verklaart mijn
favoriete VVD-er van Baalen dat de linkse dwaasheid niet langer dan een
jaar zal duren. Ieder volk krijgt de regering die ze verdiend, is geen
onbekend gezegde. Maar blijkbaar krijgen ook politici de stemmers die
hen toekomen.
Koffers tellen