Nog één wedstrijd en het EK-2008 is weer voorbij. Van de winnaars van het eerste uur is Spanje nog over. De anderen (Portugal, Kroatië en Nederland) sneuvelden in de kwartfinales al. De verliezers werden winnaars. Duitsland natuurlijk. Maar ondanks hun verlies tegen die zelfde Duitsers, ook Turkije. Dat was een nieuwe teleurstelling voor de Grieken, die na de uitschakeling van de eigen helden op zoek gingen naar nieuwe helden en deze vonden in het Turkse elftal.

 

“Het Túrkse elftal?” zult u zich afvragen. Jazeker. We hadden ons af lopen vragen waar de Griekse sympathie zou liggen bij Duitsland - Turkije. Veel Grieken hebben familie in Duitsland of hebben er gewerkt of gestudeerd. Verder kijkt men hier altijd met enorme bewondering naar de Duitse constructeurs en ingenieurs. Made in Germany staat hier voor de allerhoogste kwaliteit. Die historie en bewondering is van recentere datum dan de intens negatieve ervaringen in de Tweede Wereldoorlog, zou je denken.

 

Underdog

In de taverna waar we zaten was men nogal koel bij de doelpunten van de Duitsers en gematigd enthousiast over die van de Turken. Een kort goedkeurend gemompel of gebaar. Duidelijk genoeg in ieder geval. Of het lag aan de plaats waar we waren? We waren in Xirokambi, een prachtig dorp 15 kilometer ten zuiden van Sparta, aan de voet van het Taïgetos gebergte. Zover wij weten zijn hier in de oorlog niet speciaal veel slachtpartijen geweest. We hebben de traditionele gedenkplek voor ‘de gevallenen’ niet ontdekt. Dus daar kan het eigenlijk niet aan liggen. 

We denken dat er meer een gevoel van verwantschap was met de underdogpositie van het Turkse elftal en met de manier waarop ook de Turken het voetbal beleven. Maar misschien ligt het nóg eenvoudiger en is er gewoon minder animositeit dan iedereen denkt.

 

Lege aankomsthal

De thuiskomst van het verslagen Turkse elftal die als helden werden binnen gehaald stak schril af tegen de thuiskomst van de Griekse voetballers. “Er wachtte niemand op ze” stond achterop een sportkrant. Eén foto van een lege aankomsthal en spelers die in hun witte trainingspakken hun tassen sjouwden. En dat was het dan.

Voor dit stukje hebben we nog geprobeerd foto’s op het internet te vinden. Dat lukte ons niet. Niets. Het moet een ijskoude douche zijn geweest voor Nikopolides, Dellas, Charisteas en alle anderen die de grootse intocht van 2004 hadden meegemaakt. Dat was een uitbarsting geheel vergelijkbaar met de thuiskomst van Oranje in 1988. Alleen zonken hier geen woonboten.