Griekenland
speelde gisterenavond tegen Turkije in het kwalificatietoernooi voor
het Europese kampioenschap voetbal van 2008. De regerend Europees
kampioen werd vernederd. Er werd met 1-4 verloren in eigen huis.
Nikopolidis , de keeper van Olympiakos – zeg maar het PSV van
Griekenland – zorgde eigenhandig voor het verlies door vier van de vijf
schoten op doel keurig door te laten. We nemen aan dat hij vannacht
slecht geslapen heeft.
Een potje voetbal tussen Griekenland en Turkije is te vergelijken met Nederland – Duitsland. Deze
pot was bovendien gepland aan de vooravond van de Griekse
Onafhankelijkheidsdag. Op 25 maart vieren de Grieken het begin van de
onafhankelijkheidsoorlog tegen de Turken, waarvoor op deze dag in maart
in het jaar 1821 het startsein werd gegeven.
Dat
er uitbundig gevlagd wordt op een nationale feestdag is voor een
nuchtere Hollander niets bijzonders. Een militaire parade wel. Dus
nemen wij op zondagochtend samen met vriendin Ester en haar zoontje
Joeri de metro naar Omonia. De zon schijnt uitbundig en omdat de
aanwezige politie en de lintafzetting er op wijzen dat de parade ook
hier langs komt, ploffen we tussen de clochards neer op een stenen rand. Het
Omonio-plein is het centrale verkeersplein in het hart van Athene.
Vanaf deze cirkel lopen zes grote straten in alle richten van de stad. Bij
de aanleg van de nieuwe metrolijn is het plein opgehoogd, zodat we een
uitstekend uitzicht hebben op de Panepistimiou, de weg die de parade neemt vanaf Syntagma – het plein waar het Griekse parlement is gevestigd.
We hoeven niet lang te wachten. Na
enkele jeeps rolt een grote colonne tanks in alle soorten en maten met
denderend geluid en in een stevig tempo langs. Het is de eerste
militaire parade die ik live aanschouw en ik moet zeggen dat ik bepaald
geen bevrijdingsgevoel krijg bij het zien van afweergeschut,
legervoertuigen en laag overvliegende straaljagers. De
formatie politiemotoren en brandweerwagen doet duidelijk vriendelijker
aan. Alles en iedereen is keurig opgepoetst. Waarschijnlijk is de
jaarlijkse parade een goede aanleiding voor een militaire
voorjaarsschoonmaak.
De
vader van Joeri zit in het leger en heeft vandaag de taak om de tanks
en andere militaire voertuigen veilig over een groot kruispunt te
leiden buiten het centrum van de stad. Dat neemt niet weg dat Joeri tot
twee keer toe enthousiast zijn vader meent te herkennen in het
wandelend deel van de parade. Kijken naar mensen – of ze nu in het
leger zitten of niet – blijft altijd leuk. Wij staan aan het eind van
de route en het kost sommigen duidelijk moeite om de rechterarm nog
hoog op te zwaaien – zoals hier de gewoonte is bij het marcheren. De
duikers – met flippers en zuurstofflessen hebben duidelijk een
uitstekende conditie. Het brandweerpeloton heeft zijn helmen zo stevig
gepoetst dat ze net zo glimmen als de honderdduizenden zonneboilers op
de Atheense daken. In de muziekkorpsen zijn de afwijkende maten uit het
leger verzamelend: dik, dun, groot en vooral heel kort spelen
gezamenlijk een vrolijk deuntje. En zo marcheert men door, in de maat,
uit de maat, weer in de maat. Tijd voor ons om de parade voor gezien te
houden en – net als vele andere Atheners - neer te strijken in een
taverna voor een gezellige zondagse maaltijd buitenshuis.
