Het Griekse Postbedrijf ELTA heeft een snel en strak logo van een gestileerde dame met achteruit wapperende haren. De huisstijl is niet al te ver doorgevoerd. Ieder postkantoor ziet er anders uit en de postbodes gaan zonder uniform over straat. De een heeft een brommer, de ander een fiets en een derde neemt de benenwagen. Bij gebrek aan brievenbus stopt de postbode de post tussen het hek. Inclusief aangetekende post en regen of geen regen.

  

Over de snelheid van de Griekse Post hebben we doorgaans niet te klagen. Een brief uit of naar Nederland doet er een dag of drie over. Een pakje een week. Heerlijk pakjes uit Nederland. Eergisteren was er weer zo’n veelbelovend briefje van de ELTA dat er wat op ons ligt te wachten. Sinterklaas misschien? Gewapend met briefje, paspoort en onze post voor deze en gene in Nederland loop ik ’s ochtends naar het postkantoor. Zoals altijd is het druk: zeker 10 mensen hebben de volle wachtruimte ontvlucht, roken buiten een sigaret en maken een praatje. Ik trek een nummertje: 239. Met ‘198’ op het bord heb ik tijd genoeg om aan de overkant een beterschapkaartje voor Oom Joop te kopen. De enige twee kaartjes met ‘Perastika!’ zijn te oubollig voor worden, dus kies ik maar een fraaie klaproos uit. Terug in het postkantoor is men blijven steken bij nummer ‘202’. Dat schiet dus niet op. Terwijl ik mijn kaartje voor de zieke oom schrijf, brandt één van de vele wachtenden los. “Wie is hier de verantwoordelijke? Dit is toch geen doen. Twee loketten open, de dame achter loket drie helpt helemaal geen klanten”. De verantwoordelijke dame, die – zittend achter een bureau in de hoek van de wachtruimte met een klant en een berg papierwerk bezig is – zegt op hoge toon dat de man niet zo moet schreeuwen en vertelt hem dat hij gewoon op zijn beurt moet wachten. “Het is nu eenmaal druk en ik kan er ook niets aan doen”. Maar daar wordt geen genoegen mee genomen. De man heeft een probleem, is ziek en kan niet zo lang in een postkantoor rondhangen. En natuurlijk komt nu ook een ander – vooral ouder - deel van de wachtenden in beweging. Maar niet zoals ik had verwacht. Eén man wil zijn overhemd openknopen en trekt een gezicht alsof hij wil zeggen: “Jij ziek, heb je mijn littekens al eens gezien!” Anderen proberen hem te kalmeren, zeggen dat hij ook naar een ander postkantoor kan gaan en nemen de opstand niet over. De rust lijkt terug te keren, zeker als er ineens vier in plaats van twee loketten open zijn. De verantwoordelijke dame kon toch blijkbaar meer doen dan ze in eerste instantie meldde. Als een vriendelijke oude dame de nog steeds mokkende man haar ‘lagere’ nummertje aanbied, steekt hij een nieuwe tirade af. Nu niet tegen het personeel, maar tegen de mede-wachtenden. “Waarom accepteert iedereen dit? En het is niet alleen hier, in alle postkantoren moet je lang wachten. Iedereen moet een brief schrijven naar het centrale bureau, zodat er eens een keer wat verandert!” Zo gelaten als iedereen de wachttijd voor lief neemt, laten ze deze tirade ook maar over zich heen komen. Even later loop ik met een portemonnee vol postzegels en een stevige doos van de Sint opgewekt huiswaarts.

 

En waarom is het nu eigenlijk zo ontzettend druk in de Griekse postkantoren? Het heeft helemaal niets te maken met het personeel, wat gewoon stevig doorwerkt. Het zijn de klanten zelf, die de lange wachtrijen veroorzaken. Terwijl in Nederland het aantal mensen dat via een storting bij bank of postkantoor zijn of haar rekeningen betaalt, tot een minimum is beperkt, is dit de gangbare wijze van betalen hier. Mensen staan uren in de rij voor het betalen van hun telefoon- of elektriciteitsrekening of de huur. Niet dat dat hoeft, want in Griekenland kun je de meeste rekeningen betalen via automatische incasso en internetbankieren behoort ook tot de mogelijkheden. Veel Grieken vertrouwen er echter niet op dat hun geld op die manier op de juiste plek terecht komt en staan liever in de rij. Of laten hun vrouw in de rij staan!

 

En wat doen wij? Wij schaffen binnenkort een postweegschaal aan, zodat we alleen nog naar het postkantoor hoeven om pakjes af te halen. Daar wacht ik wel graag een half uurtje voor.