Op 3 juni 2006 vertrokken we met ons autootje vanuit Nederland naar Griekenland, om vijf dagen later voet te zetten op Griekse bodem. We blikken in de maand juni terug op een jaar in Athene. Op het geworstel met de taal, het maken van nieuwe vrienden, het genieten van het buitenleven, de ups en downs met het werk. Vandaag aflevering 3.
Werk
We zijn hier heen gegaan met het idee ons brood te gaan verdienen met ons eigen bedrijfje, waarin we fotografie en communicatie(advies) zouden combineren. In de Atheense praktijk pakt het allemaal wat anders uit … Ton verwacht aan de slag te gaan als tweede fotograaf bij een fotozaak en Laurien is begonnen als coördinator bij het Platform for European Arab Cultural Exchange. De gezamenlijke producties in tekst en beeld gaan voorlopig weer in de ijskast.
De eerste stappen
Toen de hete maand Griekse zomer van 2006 achter de rug was en de ergste vermoeidheid uit onze lijven verdwenen, zijn we voortvarend aan de slag gegaan met het onder de knie krijgen van de Griekse taal, de kneepjes van digitale fotobewerking en het uitwerken van het plan voor ons eigen bedrijfje. Binnen twee maanden ligt er een plan voor Harfst & Ida, digitale fotografie en communicatie. We gaan foto’s maken en artikelen schrijven voor websites en tijdschriften. Dimitri, Griek en zelfstandig ondernemer, geeft ons nuttig advies over de do’s en donts in de Griekse bureaucratie. Of we niet eerst gewoon zwart kunnen beginnen, want volgens hem is er geen Griek die zijn of haar bedrijf meteen registreert. Het bedrijfsklimaat voor startende ondernemers is hier niet erg vriendelijk en je mag vanaf dag één meteen een maandelijks bedrag van ruim 500 euro betalen aan belasting en sociale lasten voordat je ook nog maar een cent hebt verdiend. Starterpremies en dergelijke kennen ze hier niet (als ze er wel zijn weet niemand het). Dimitri weet een goed accountantskantoor voor ons met één Engelssprekende accountant en één Engels begrijpende accountant. In december hebben we alle twee een eerste, wel piepkleine, opdracht binnen, maar we moeten ons nog wel registreren.
De kou in
In februari gaan we voor vier weken naar Canada om voor onze twee petekinderen te zorgen, als onze zwager voor een operatie naar Calgary moet. We combineren het familiebezoek met werk door een groot artikel te schrijven over natuurbeheer als overlevingsstrategie voor het Nederlandse tijdschrift Wildlife Magazine. Ton trotseert de kou (- 25 overdag) om de lokale – en zeldzame – wilde schapen op de foto te zetten en Laurien interviewt de burgemeester, de lokale natuurbeheerder en een inwoner van Faro en fanatiek jager.
Ons artikel is (nog) niet geplaatst. We hebben de iets door de redactie gewijzigde versie geaccordeerd en daarna blijft het stil. Sinds kort weten we dat ons artikel nog steeds in de pijplijn zit en nu bij de eindredactie ligt. Wanneer en of het geplaatst wordt weten we niet. We wachten af.
Onrust
En ondertussen begint het van binnen te knagen. In december waren we zo lekker op dreef en bovendien nog maar een half jaar in Griekenland. Nu is het al maart en zijn we bijna een jaar weg! Het wordt hoog tijd dat we hier ons brood gaan verdienen. Laurien besteedt nu al haar uren aan Grieks ter voorbereiding op het staatsexamen in mei en solliciteert ondertussen bij de Nederlandse Ambassade en op een baan als executive coördinator bij een niet-nader genoemde NGO naar aanleiding van een tweeregelige advertentie in de Athens News. Ton blijft op zoek naar de manier waarop hij Athene in beeld kan vastleggen op een manier die ‘eigen’ is.
Via het Koninginnedagfeest, georganiseerd door de Nederlandse Vereniging in Athene, maken we kennis met een Nederlandse bloemist in de Griekse hoofdstad, die zo ondertussen de nodige twijfels over de haalbaarheid heeft van zijn eigen zaak, die hij sinds augustus 2006 samen met zijn – Griekse – vrouw heeft. Wij zijn blij dat onze ‘producten’ niet bederven. Verhalen en foto’s die we niet slijten, kunnen we altijd op onze website kwijt. We hoeven niets in te kopen om het met lede ogen enkele dagen later te zien verwelken.
Dat had weer heel andere stress opgeleverd.
Nieuwe kansen
De bloemist brengt Ton in contact met zijn schoonzus, die een fotozaak heeft en op zoek is naar een tweede fotograaf voor het fotograferen van bruiloften en dopen (hier een belangrijk ritueel dat ieder stel ouders vastgelegd wil hebben). Ze is blij met zijn meegenomen werk van bruiloften in Nederland. De afspraak dat Ton een paar keer met haar meegaat om te zien hoe Griekse bruiloften en dopen in elkaar zitten, wordt snel gemaakt. Je wilt tenslotte niet het moment suprême missen of het risico lopen geen foto gemaakt te hebben van de achterneven van de vader van de bruid! Half juni zou de eerste klus zijn en twee weken van tevoren zou er een belletje komen over het hoe en wanneer.
Of de baan bij de Nederlandse Ambassade iets wordt, is nog steeds onduidelijk als Laurien op een woensdagochtend een telefoontje krijgt of ze nog steeds beschikbaar is. “Voor wat? Nu die baan als coördinator bij de niet-genoemde NGO. Twee uur later zit ik bij een headhunter. Ze zoeken een representatief en ondernemend type voor het opzetten van een organisatie die de dialoog tussen Arabische en Europese jongeren gaat bevorderen. De twee mensen die Arabisch spraken waren dat blijkbaar niet, dus nu ben ik aan bod. Een dag later heb ik een afspraak met ene Ellen, terwijl ik eigenlijk nog steeds niet weet waar en op wat ik nu solliciteer. Maar met Ellen klikt het meteen. De vraag of ik wat op papier wil zetten aan ideeën voor de nog op te zetten organisatie, wordt beantwoord met het opschrijven van alle vragen die sinds gisteren half 10 door mijn hoofd spoken. Weer een uur later zit ik bij de Syrische zakenman en oprichter van het Platform for European Arab Cultural Exchange. Binnen een kwartier heb ik een baan.
Ik ben nu druk bezig met het schrijven van een bedrijfsplan, het formuleren van doelstellingen, het omschrijven van de doelgroep. Van de week hoop ik dat mijn arbeidscontract rond komt, want ik werk al drie weken zonder (heel gewoon hier blijkbaar). Ik heb al wel een gloednieuwe pc op mijn bureau (bijzonder voor Griekse begrippen) met high speed internet (ook bijzonder) die het nog niet doet (en dat is wel ‘s lands wijs).”
En hoe nu verder met Harfst & Ida?
Het wordt voorlopig Harfst zonder Ida - een toevoeging die verwees naar de zelfstandig ondernemende Oma van Laurien, waar ze bovendien naar vernoemd is. Nu, in de tweede helft van juni, is er nog geen telefoontje gekomen van de fotografe. Ton: “Het aan de slag gaan als trouwfotograaf is iets waarvan ik altijd gezegd heb dat ik dat juist niet wil. Het was voor Harfst & Ida echter wel een goede manier om binnen te komen, contacten te leggen in de Griekse samenleving, contacten met ondernemers. Ik moet het werk nu vormgeven zonder de ‘communicatiepoot’, maar wel met creatieve fotografie. Athene herkenbaar in beeld brengen, zonder te blijven hangen in het toeristische. En dit werk dan commercieel ‘uitbaten’ is nu mijn grote uitdaging.”
Eerdere afleveringen van 'Een jaar na dato': De taal
en Kinderen